Ile mleka w mleku?

Surowe mleko jest poddawane różnym procesom zanim zostanie dopuszczone do sprzedaży. Mają one zarówno pozytywny, jak i negatywny wpływ na jego skład i wartości odżywcze.

Mleko spożywcze

Mleko spożywcze to mleko, które zostało poddane odpowiednim procesom, aby mogło zostać dopuszczone do sprzedaży. Procesy te mają na celu normalizację ilości tłuszczu, wzbogacenie jego wartości odżywczych oraz przede wszystkim oczyszczenie go z bakterii i zanieczyszczeń.

Rodzaj i intensywność procesów, jakim poddaje się mleko jest ściśle uzależnione od jego jakości. Im mniej zanieczyszczeń i bakterii, tym krótszy jest czas jego oczyszczania i poddawania go obróbce termicznej, co decydująco wpływa na smak i jakość finałowego produktu. Producenci wiedzą, że obróbka wpływa na wartości odżywcze i smak mleka, dlatego nieustannie starają się udoskonalić procesy, jakim poddawane jest mleko. Głównym problemem jest opracowanie metod, które umożliwią eliminację groźnych bakterii i wirusów, nie pozbawiając go witamin, enzymów oraz swoistych właściwości białek.

W pierwszej kolejności surowe mleko jest poddane mechanicznemu oczyszczaniu oraz odtłuszczeniu przy pomocy wirówek. Usuwane są wszelkie zanieczyszczenia mechaniczne oraz komórkowe, jak leukocyty, drożdże, pleśnie oraz niektóre bakterie, głównie w formie przetrwalników. Odtłuszczanie polega na oddzieleniu śmietanki. Potem mleko jest poddawane obróbce termicznej i rozlaniu do opakowań zbiorczych i jednostkowych.

Homogenizacja mleka

Homogenizacja jest procesem mającym na celu ujednolicenie struktury mleka, tak aby się nie rozwarstwiało. W surowym mleku tłusta śmietanka zbiera się na jego powierzchni, co sprzyja jego utlenianiu się i w efekcie psuciu. Rozbicie cząsteczek tłuszczu na drobniejsze frakcje zapobiega temu procesowi, przedłużając trwałość mleka. Drobniejsze cząsteczki tłuszczu są również łatwiej przyswajane przez układ trawienny.

Pasteryzacja i mikrofiltracja

Zjawisko pasteryzacji zostało opracowane przez Ludwika Pasteura, który opisał metodę konserwacji żywności poprzez oddziaływanie na nie temperaturą i zamykanie w hermetycznych opakowaniach. Jednak to niemiecki chemik Franz von Soxhlet opracował metodę pasteryzacji mleka. Celem pasteryzacji jest zniszczenie wegetatywnych form bakterii, drożdży i grzybów poprzez ogrzanie go do temperatury co najmniej 63°C. Pasteryzacja jest przeprowadzana na trzy sposoby:

• Pasteryzacja wysoka: pierwotnie była prowadzona w temperaturze 80-90°C w czasie 2-25 sekund (metoda VHS), obecnie ulepszone metody równomiernego ogrzewania umożliwiły obniżenie temperatury do 72-75° i skrócenie czasu do kilkunastu sekund. Jest to metoda zwana HTST. Z reguły jest stosowana przy produkcji ciągłej mleka w dużych zakładach mleczarskich.

• Pasteryzacja niska jest przeprowadzana w niższych temperaturach około 63-65°C w odpowiednio długim czasie, z reguły 30 minut. Jest nazywana LTLT.

• Ultrapaseteryzacja, zwana uperyzacją, czyli pasteryzacja polegająca na gwałtownym podgrzaniu mleka przy pomocy pary wodnej do temperatury 130-150°C i gwałtowne ochłodzenie do temperatury 4°C. W ten sposób jest produkowane mleko UHT.

Inną metodą jest ESL polegające na kilkakrotnej filtracji mleka przy pomocy membran ceramicznych. Pozwala to na usunięcie około 99,5% bakterii, potem najczęściej przeprowadzana jest pasteryzacja niska. Czasami metoda ta jest łączona: odtłuszczone mleko jest poddawane mikrofiltracji, a śmietanka jest pasteryzowana i łączona z odtłuszczonym mlekiem. Dzięki temu smak mleka jest najbardziej zbliżony do naturalnego. Metoda mikrofiltracji jest bardzo popularna w Ameryce oraz Szwecji.

Wady i zalety pasteryzacji i mikrofiltracji

Prawidłowo przeprowadzona pasteryzacja powoduje usunięcie 99,9% szkodliwych bakterii oraz przedłużenie świeżości mleka do kilkunastu dni, pod warunkiem przechowywania go w niskiej temperaturze. W przypadku UHT mleko może być przechowywane w temperaturze pokojowej nawet przez kilka miesięcy. Należy pamiętać, że pasteryzacja nie zabezpiecza mleka przed ponownym zakażeniem bakteriami, dlatego po otwarciu opakowania mleko należy przechowywać w lodówce.

Pasteryzacja prowadzi do obniżenia wartości odżywczych mleka oraz zmian w strukturach jego białek. Pasteryzacja niska i HTST powoduje utratę witamin - około 20% witaminy C i 10% B. Wpływa również na strukturę białek, które ulegają rozluźnieniu. Są dzięki temu łatwiejsze do przyswojenia, ale wraz z wytrącaniem się fosforanu trójwapniowego powoduje to utrudnienie powstawania skrzepu niezbędnego do produkcji sera. Pasteryzacja deaktywuje również naturalne enzymy zawarte w mleku.

Pasteryzacja nie zabija baterii odpornych na wysokie temperatury, dlatego musi być ono przechowywane w niskiej temperaturze.

Mimo iż pasteryzacja negatywnie wpływa na jakość mleka, pozwala również na eliminację groźnych bakterii. Warto również zwrócić uwagę ze straty wartości odżywczych mleka w trakcie jego gotowania – wynoszą one od 30 do 40%, ponieważ mleko jest podgrzewane długotrwałe w wysokiej temperaturze.

Idealna waga- marzenie wielu z nas

Idealna waga- marzenie wielu z nas

W ciągłym biegu i dążeniu do sukcesu w życiu prywatnym, jak i zawodowym bardzo często zapominanym o swoim ciele. Zanim nie będzie jeszcze za późno warto rozpocząć pracę na sobą. Tylko dzięki pozytywnemu menu, aktywności fizycznej czy wypoczynkowi na świeżym powietrzu idealna waga stanie się naszą domeną.

Warto również kształtować w sobie pozytywne nawyki żywieniowe, usprwaniające przemianę materii i procesy metaboliczne. Odpowiednia waga jest marzenie wielu kobiet i mężczyzn niezależnie od wieku, którzy od wielu lat borykają się z problemem otyłości, znacznie obniżającym komfort życia, pewność siebie i witalność. Ponadto idealna waga generuje dobre samopoczucie, ułatwia nawiązywanie kontaktów, zawieranie nowych znajomości, a także odnalezienie się w nowym towarzystwie.

Jak podkreśla wielu specjalistów doskonała waga zależy od sposobu odżywiania, dlatego postawmy na zdrowe, lekkostrawne potrawy, bogate w chude mięso, warzywa, ryż, pełnoziarniste pieczywo czy kaszę. Obecnie cała infrastruktura sportowa sprawia, że doskonała waga zależy tylko od nas. Na wyciągnięcie ręki mamy kluby fitness, orliki, salony SPA, kompleksy basenów, sale gimnastyczne, ścieżki rowerowe czy miejsca do uprawnia nordic- walking.

Gotu Kola

Gotu Kola to wieloletnia roślina pnąca, rosnąca w zbiornikach wodnych lub w ich pobliżu, spotykana w tropikalnych rejonach Południowej i Środkowej Afryki, na Madagaskarze oraz krajach Azji.

Roślina Gotu Kola od stuleci jest wykorzystywana w medycynie ludowej, a nazywają ją „pokarmem dla mózgu" lub „zlelem pamięci"

Uwodniono, że Gotu Kola ma zadziwiające działanie na funkcje kory mózgowej, która odpowiada za świadomość, percepcję, pamięć, zdolności myślowe, intelekt i czynności mózgowe. Rezultaty badań działania gotu kola potwierdzają polepszenie się ogólnych zdolności, koncentracji uwagi, zwiększenie skupienia, polepszenie pamięci. Badania wykazały, że gotu kola korzystnie wpływa na niektóre składniki krwi. Zauważalne jest znaczne zwiększenie się poziomu hemoglobiny i stabilizacja poziomu cukru we krwi. Uważa się, że właśnie zdolność gotu kola do zmiany poziomu cukru we krwi warunkuje efekt poprawy pamięci.

Stosowanie gotu kola sprzyja zmniejszeniu występowania symptomów depresji. Preparat działa uspokajająco w stanach zaburzeń lękowych, można go stosować także przy zaburzeniach snu.
Gotu Kola przyczynia się do wzmacnia żyły, regenerując tkankę łączną w przestrzeniach międzykomórkowych oraz obniżenia przepuszczalności naczyń krwionośnych.

Gotu Kola pomaga także w przyspieszeniu gojenia się ran, co związane jest z obecnością w roślinie saponin, które stymulują mitozę, a tym samym przyspieszają proces narastania tkanki w miejscach, w których skupiła się infekcja, takich jak rany i wrzody, stymulują syntezę lipidów i protein niezbędnych dla zdrowia skóry. Makroelementy: wapń i fosfor uzupełniają działanie gotu kola. Wapń normalizuje pobudzenie tkanki nerwowej i kurczliwość mięśni, aktywizuje szereg enzymów i hormonów, fosfor zaś pełni funkcje strukturalne, bierze udział w procesach wzrostu i podziału komórek.

Gotu Kola działa wspomagająco przy:

• pogorszeniu się pamięci;

• syndromie chronicznego przemęczenia, nerwo-zach, depresji;

Gorczyca

Roślina ta była znana i stosowana od dawna. Ma jasnożółte, lekko pikantne nasiona, które zawierają glikozydy, tłuszcze, białka itp. Nasiona gorczycy służą do aromatyzowania marynat rybnych, mięsnych, wędlin, sosów, majonezów, ogórków w occie. Świeże młode liście gorczycy są spożywane niekiedy jako dodatek do sałaty i kanapek.

Nasiona te stosowane są w chorobach przewodu pokarmowego, jako lek tak zwany śluzowy, czyli powlekający, przeciwzapalny, przeczyszczający. Wyciąg z gorczycy podaje się przy chorobach przewodu pokarmowego, takich jak: przewlekłe stany zapalne żołądka i jelit, zaburzenia trawienia, zaparcia, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy. Zewnętrznie zalecane są przy zapaleniu migdałków i gardła (do płukania).

W lecznictwie ludowym wykorzystuje się promieniowanie wywołane przez nasiona gorczycy i stosuje zewnętrznie przy bólach reumatycznych (w postaci poduszek gorczycowych wypełnionych nasionami). Nasiona zachowują zdolność promieniowania przez 4 lata.

Kuracja gorczyczna przy zaparciach

W celu przeprowadzenia kuracji gorczycznej należy zażyć 3x dziennie, godzinę przed posiłkiem 1 łyżeczkę całych ziarenek gorczycy, popijając wodą. Ilość należy zwiększyć w następnych dniach, aż do spowodowania wypróżnienia, ewentualnie aż do 3 łyżeczek 3x dziennie. Tę dawke należy zachować ok. 1 tygodnia, po czym należy stopniowo powrócić do dawki 1 łyżeczki nasion 3x dziennie. Tę dawke stosować można przez kilka tygodni.

Glikoproteina

Glikoproteina, której głównym źródłem w organizmie są fibroblasty. Wytwarzanie interferonu ß w komórce stymulują: zakażenie wirusem, polinukleotydy i inne związki (zob. Interferon alfa). Interferon ß działa na komórki poprzez ten sam receptor co interferony α, jednak odmienności w działaniu obu typów pozwalają przypuszczać, że różnice dotyczą sposobów przekazywania sygnałów w komórce. Sztucznie otrzymywany interferon ß można podzielić na interferon ß-1a oraz interferon ß-1b. Oba są stosowane w terapii stwardnienia rozsianego, jednak różnią się kilkoma cechami. Interferon ß-1a otrzymuje się metodą rekombinacji w komórkach ssaków, a jego sekwencja nie różni się od sekwencji naturalnego interferonu ß. Interferon ß-1b otrzymuje się metodą rekombinacji w komórkach bakteryjnych i nie zawiera łańcuchów węglowodanowych obecnych w postaci rodzimej. Ponadto składa się ze 165 aminokwasów (brak metioniny w pozycji końcowej), a w pozycji 17 cysteina jest zastąpiona seryną. Podawanie interferonu ß-1a nie powoduje martwicy w miejscu wstrzyknięcia, podczas gdy u 85% pacjentów otrzymujących interferon ß-1b obserwuje się reakcje miejscowe po wstrzyknięciu. Oba preparaty różnią się też aktywnością: 1 mg interferonu ß-1a odpowiada 200 mln jednostek aktywności, a interferonu ß-1b - 32 mln. Stosowanie interferonu ß w leczeniu stwardnienia rozsianego nie prowadzi wprawdzie do wyleczenia, ale uzyskuje się zmniejszenie liczby i nasilenia napadów choroby. Wyniki badań klinicznych wskazują też na spowolnienie narastającego upośledzenia fizycznego u chorych przyjmujących interferon ß. Należy podkreślić, że różnice między interferonem ß a placebo nie są duże. Mechanizm działania leczniczego interferonu ß w stwardnieniu rozsianym nie jest w pełni wyjaśniony, podobnie jak patogeneza samej choroby. Głównym mechanizmem wydaje się być antagonizowanie działania endogennego interferonu γ, jednego z głównych mediatorów prozapalnych w stwardnieniu rozsianym (wcześniejsze próby zastosowania interferonu γ w stwardnieniu rozsianym zakończyły się pogorszeniem stanu klinicznego chorych). Interferon ß w trakcie zaostrzenia choroby może indukować naturalne mechanizmy supresyjne (wytwarzanie cytokin hamujących odpowiedź komórkową). Interferon ß-1a podaje się domięśniowo, interferon ß-1b podskórnie. Farmakokinetyka interferonu ß u chorych na stwardnienie rozsiane nie jest znana. U zdrowych ochotników maksym. stężenie w krążeniu interferon ß-1a osiąga między 3. a 15. godziną od podania, a interferon ß-1b w ciągu 1-8 h. Biodostępność leku wynosi 50% po podaniu podskórnym. Interferon ß jest metabolizowany w wątrobie.

Fotochromy – szkła korekcyjne i nie tylko

Okulary wcale nie muszą być złem koniecznym. Wybór oprawek jest tak duży, że bez większego problemu każdy wybierze coś dla siebie. Także szkła mają duże znaczenie. Od dawna nie nosi się grubych i ordynarnych szkieł. Mamy teraz erę lekkich i plastykowych szkieł korekcyjnych, nawet o wysokiej mocy. Nie każdy może sobie także pozwolić na noszenie okularów przeciwsłonecznych. Pewne wady wzroku nie pozwalają na to. Wyjściem alternatywnym są szkła fotochromy. Ich zaletą jest to, że kiedy jesteśmy na dworze i świeci słońce, szkła te samoistnie przyciemniają się, a w pomieszczeniu są zupełnie jasne. Klasyczne fotochromy zabarwiają się do 50%, ale produkowana jest już zupełnie nowa generacja fotochromów, które na słońcu barwią się znacznie mocniej, jakby to były okulary przeciwsłoneczne. Niestety są jeszcze zbyt drogie, aby każdy mógł sobie na nie pozwolić. Na nieszczęście wielu osób, optyk nie prowadzi sprzedaży ratalnej, a w przypadku niektórych, specjalistycznych okularów, byłoby to doskonale wyjście.

Fenyloketonuria

Odkryta w roku 1934 przez norweskiego lekarza Asbjörna Föllinga fenyloketonuria to wrodzona, genetyczna choroba pojawiająca się u jednego na 10 tysięcy urodzeń. Polega na niezdolności do prawidłowego metabolizmu fenyloalaniny, która znajduje się w pokarmach o wysokiej zawartości białka. Składnik ten gromadzi się we krwi i w skutek tego następuje upośledzenie rozwoju intelektualnego i fizycznego.

Zaczeło się od dwojga upośledzonych dzieci w wieku 4 i 7 lat, których mama zauważyła, że specyficznie pachną. Doktor Fölling po przebadaniu ich odkrył w ich moczu fenyloketon, który, jak się okazało, zawsze towarzyszy tej chorobie. Od tamtej pory dokładnie zbadano przyczyny choroby i wprowadzono testy ją wykrywające.

Chorobę dziedziczy się od obojga rodziców, czyli oboje muszą być nosicielami zmutowanego genu kodującego enzym hydroksylazę fenyloalaninową. We krwi dziecka dochodzi do gromadzenia się fenyloalaniny i produktów jej metabolizmu i towarzyszy temu niedobór tyrozyny (którą można uzupełniać poprzez odpowiednią dietę). Jeśli nie dojdzie do zdiagnozowania i podjęcia leczenia po pewnym czasie następuje uszkodzenie mózgu. Jeżeli natomiast chorobę wykryje się w ciągu pierwszych tygodni życia i natychmiast rozpocznie się leczenie, rozwój dziecka jest prawidłowy. Dlatego obecnie, od lat 70., w bardzo wielu krajach (w Polsce również) stosuje się badanie przesiewowe - test określający poziom fenyloalaniny u noworodków.

Leczenie

Jedyny sposób na leczenie fenyloketonurii to długotrwałe stosowanie diety aż do momentu ukończenia rozwoju mózgu (12-14 lat). Należy też regularnie sprawdzać poziom stężenia fenyloalaniny we krwi – częstotliwość zależy od wieku dziecka: do 3 roku co tydzień, 3-7 co 2 tygodnie, a powyżej 7 co miesiąc. Dieta powinna być bardzo uboga w fenyloalaninę. Dotyczy to też w dużej mierze dorosłych chorych, gdyż zapewnia im to lepszą stabilizację organizmu.

Z diety powinno się w znacznym stopniu wyeliminować:

• Mięso
• Ryby,
• Jaja,
• Ser,
• Mleko i produkty mleczne,
• Chleb.

W zamian istnieją preparaty rekompensujące brak tych produktów.

Objawy fenyloketonurii:

• Drgawki,
• Drżenie mięśni
• Zwiększone napięcie mięśni
• Zaburzenia zachowania
• Psychoza
• Padaczka
• Upośledzenie umysłowe

Dane tutaj przedstawione mają jedynie wartość informacyjną i nie mogą zastąpić profesjonalnej porady lekarskiej. W przypadku problemów zdrowotnych i jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się po poradę do lekarza.

Doraźne tabletki Levonelle

Doraźną tabletkę antykoncepcyjną Levonelle (Escapelle) można stosować do 72 godzin od stosunku płciowego bez zabezpieczeń lub w przypadku kiedy zawiodły inne metody antykoncepcyjne.

Doraźne tabletki Levonelle poza firmą je produkującą, nie różnią się absolutnie niczym od Escapelle. Zawierają ten sam składnik levonorgestrel w tej samej dawce co Escapelle.

W jaki sposób doraźna tabletka antykoncepcyjna Levonelle (Escapelle) może uchronić przed nieplanowaną ciążą?

Tabletka Levonelle służąca do antykoncepcji postkoitalnej. Pigułka zawiera aktywny składnik levonorgestrel, który jest syntetyczną pochodną progesteronu. Nie do końca poznano mechanizm działania doraźnych tabletek antykoncepcyjnych, uważa się, że ich skuteczność wiąże się przede wszystkim z zapobieganiem owulacji i rozrostu błon śluzowych macicy. W trakcie normalnego cyklu menstruacyjnego dojrzewające jaja są uwalniane do jajników, co skutkuje zwiększonym wydzielaniem progesteronu i uniemożliwia uwalnianie kolejnych komórek jajowych. Levonorgestrel sprawia, że organizm otrzymuje sygnał, że owulacja już nastąpiła w związku z tym komórka jajowa nie jest uwalniana do jajników. Syntetyczny hormon zwiększa także lepkość śluzu w szyjce macicy, co powoduje, że plemniki napotykają na poważną przeszkodę w dotarciu do komórki jajowej.
Tabletkę należy przyjąć nie później niż trzy dni od chwili odbycia stosunku płciowego bez zabezpieczeń.
Według danych producenta u 84 procent kobiet udało się zapobiec ciąży po przyjęciu tabletki w ciągu 72h dlatego jest niezwykle ważne, by przyjąć ją jak najwcześniej.

W jaki sposób należy przyjmować doraźne tabletki antykoncepcyjne Levonelle (Escapelle)?

Doraźną tabletkę antykoncepcyjną Levonelle(Escapelle) należy zażyć najszybciej jak to możliwe po stosunku bez zabezpieczeń. Najlepiej jeśli tabletka zostanie przyjęta między 12 a 72h po stosunku.
Jeśli pojawią się u Ciebie wymioty, wówczas powinnaś przyjąć kolejną tabletkę w ciągu trzech godzin. Pamiętaj, że wszelkie niepokojące objawy powinnaś bezwzględnie konsultować z lekarzem lub farmaceutą.

Kiedy należy zachować szczególne środki ostrożności przyjmując Levonelle (Escapelle)?

Jeśli musisz zażyć doraźną tabletkę Levonelle (Escapelle) powinnaś zachować szczególną ostrożność jeśli:

  • zaliczasz się do osób cierpiących na choroby związane z zaburzeniami wchłaniania, takimi jak choroba Leśniowskiego-Crohna
  • jeśli jesteś dotknięta nietolerancją na galaktozę
  • cierpisz na zaburzenia czynności wątroby
  • jesteś chora na porfirię

Czy Levonelle (Escapelle) powodują jakiekolwiek skutki uboczne?

Przyjęcie tak dużej dawki hormonów w jednorazowej dawce może spowodować niepożądane efekty uboczne, ale nie jest to regułą i nie wszystkie wymienione poniżej objawy muszą się pojawić u Ciebie. Do najczęściej występujących skutków ubocznych po zastosowaniu doraźnej tabletki antykoncepcyjnej należą:

Bardzo często występujące objawy (u więcej niż 1 na 10 osób)

  • bóle głowy
  • bóle brzucha
  • nudności

Niepożądane objawy pojawiające się często

  • wahania nastroju
  • zawroty głowy
  • wymioty
  • bóle podczas okresu
  • bóle mięśni, pleców lub miednicy
  • ogólne zmęczenie
  • tkliwość piersi

Objawy pojawiające się niezbyt często po zastosowaniu Levonelle (Escapelle)

  • nagłe krwawienie miesiączkowe
  • zespół napięcia przedmiesiączkowego
  • upławy
  • bezsenność
  • zmiany popędu płciowego
  • uderzenia gorąca

Domowe nalewki – lekarstwo na dolegliwości?

My Polacy jesteśmy słynni z tego, że lubimy napić się dobrego, a zarazem mocnego alkoholu podczas wieczornego spotkania w miłym gronie znajomych. Tradycją kuchni jeszcze staropolskiej były nalewki własnej roboty. Nasze prababki znały się na sporządzaniu takich trunków według specjalnych przepisów, które przekazały im ich matki. Nalewki miały zawsze szerokie zastosowanie, nie tylko, tak jak teraz, były stawiane na stole dla przypieczętowania dobrej zabawy. W zależności od składników i ich właściwości, które były powszechnie znane naszym babkom, służyły jako lekarstwa na przeziębienie (takie działanie ma między innymi jałowcówka, malinówka, orzechówka, sosnówka, listkówka porzeczkowa), gorączkę (nalewka z dzikiego bzu), migreny, bezsenność, bóle brzucha, depresję, stres, dolegliwości przewodu pokarmowego (nalewka miętowa, jałowcówka czy anyżówka), czy na wzmocnienie odporności organizmu (nalewka czosnkowa) i problemy związane z układem krążenia (również nalewka czosnkowa).

W nalewkach najczęściej można znaleźć wyciągi z owoców, kwiatów, ziół, korzeni, a często kilka połączonych składników. Alkohol w nich jest wysokoprocentowy, bo zawierać może nawet do 70 procent – najczęściej jest to spirytus połączony z wódką. W uproszczeniu przyrządzanie nalewki to po prostu zalewanie składników alkoholem, co fachowo nazywane jest procesem maceracją. Dodatkowo dla dodatnia smaku często używa się też soku z cytryny lub tylko startej skórki cytrynowej, do nalewek owocowych używa się natomiast aromatu waniliowego, kardamonu, gałki muszkatołowej, cynamonu, goździków, ziele angielskie. Gotowe nalewki powinny być przechowywane w ciemnym szkle tak, żeby nie dochodziło do nich słońce. W ten sposób mogą stać bardzo długi czas często przy okazji nabierając szlachetniejszego smaku.

Jeśli już zdecydujemy się traktować nalewki, jako lekarstwo na jakiejś dolegliwości, zapamiętajmy sobie dobrze jedną najważniejszą zasadę – jeden kieliszek w zupełności wystarczy, aby nalewka miała możliwość zadziałać na męczące nas objawy. To, że nalewki mają działania zdrowotne, nie znaczy, że powinniśmy stosować je bez ograniczeń – chyba nie chcemy popaść w alkoholizm. No cóż, nie każdy lubi wydawać pieniądze na drogi alkohol, a własnoręczne sporządzenie domowej nalewki przynosi dużo satysfakcji i pewnie taki trunek będzie znacznie zdrowszy, niż alkohol sklepowy. Obserwując aktualne trendy, nawet wśród młodych ludzi, można zauważyć pozytywna podejście do tematu domowych nalewek. Można powiedzieć, że własne wyroby alkoholowe to coś, czym należy się szczycić. Bardzo fajnym pomysłem na prezent jest właśnie przygotowana przez nas samych nalewka. Wystarczy przelać ją w jakąś ładną butelkę, przywiązać kokardę i prezent gotowy. Nie ma problemu nietrafionych upominków, bo alkohol w zasadzie zawsze się przydaje, dodatkowo nie jest to prezent oklepany, tylko oryginalny i co cieszy najbardziej – osobisty. Cieszy mnie to, że staropolska tradycja robienia domowych nalewek została w ostatnich latach odkopana spod warstwy kurzu. Na razie nalewki robimy po prostu po to, żeby w razie odwiedzin gości móc ich poczęstować takim rozgrzewającym trunkiem, jednak może już wkrótce wróci zwyczaj leczenia się nalewkami i właśnie w tym celu będą one przyrządzane z użyciem odpowiednich składników.